InSilence...In my mind...

ในที่สุดเราก็มี "บล็อก" Exteen เหมือนชาวบ้านเขาเสียทีหลังจากไปงมโข่งทำเองอยู่นาน จริงๆที่เก่าก็ยังชอบอยู่นะเพราะสร้างรูปแบบตามใจชอบ แต่เห็นว่าที่นี่ใช้สะดวกมากๆ อาจจะเหมาะสำหรับคนขี้เกียจอัพเว็บอย่างเรา :P

ย้ายบ้านใหม่แต่ก็ยังคงไม่ลืมบ้านเก่านะ บ้านนั้นก็จะยังคงโพสอยู่ต่อไป แล้วแต่เรื่องราวที่จะอัพและอารมณ์คนอัพ สำหรับธีมบล็อกนี้ ที่เห็นเป็นแค่ธีมชั่วคราวก่อนน่ะ ส่วนธีมจริงๆจะตามมาทีหลัง หลังจากข้าพเจ้าคิดธีมใหม่ออกแล้ว (ไม่รู้จะคลอดเมื่อไหร่...)

สุดท้าย ก็ขอฝาก "บล็อก" น้อยๆนี้ไว้ในอ้อมใจทุกท่านด้วยนะ ^^

ป.ล. คำเตือนสำหรับผู้ที่ไม่เคยอ่านบล็อกข้าพเจ้า ขอเตือนว่าบล็อกนี้เป็นบล็อกดอง ไม่ต้องแปลกใจถ้าอีกสักสองสามวันเข้ามาแล้วยังเห็นหน้าตาบล็อกเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง...

วันนี้ไปเดินช้อปที่สะพานเหล็กมา เป็นการไปเดินที่ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิด... ตามที่ทุกๆคนก็รู้กันอยู่ว่า ช่วงนี้เป็นหน้าร้อน ที่ร้อนชนิดรุนแรง (เราว่าร้อนกว่าปีที่แล้วนะ) ปกติเวลาทำงานนี่ถ้าไม่จำเป็นไม่ย่างกรายออกไปนอกออฟฟิสเลยนะ พอออกไปเจอะอากาศข้างนอกมันร้อนจนหายใจไม่ออกอ่ะ อึดอัด มึนๆ วูบๆ ยังไงบอกไม่ถูก พอไปเจอะกับสถานที่อย่างสะพานเหล็ก ที่อบๆ แคบๆ คนเยอะๆ ด้วยแล้ว ยิ่งไปกันใหญ่

แต่จริงๆที่น่ากลัวกว่าอากาศอันแสนอบอ้าว คือของที่วางขายยั่วกิเลสตามรายทางต่างหากล่ะ ไม่ว่าจะเป็นร้านขายแผ่นเกมส์นานาชนิด (เรามองแต่เกมส์เครื่อง PS2) ของเล่น โมเดล และฟิกเกอร์ตัวเล็กๆที่ทำเป็นรูปแคแรคเตอร์ตัวการ์ตูนเรื่องต่างๆ เป็นอะไรที่ยั่วยวนให้เราหลงไปกับมันได้อย่างง่ายดาย ยิ่งเราเป็นคนชอบไอ้พวกตัวฟิกเกอร์ โมเดลที่ทำเป็นแคแรคเตอร์ตัวการ์ตูนแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้ว ยิ่งหลงเข้าไปใหญ่ สมัยก่อนมันต้องไปซื้อแบบที่เค้าไม่ได้ทำสี มานั่งทาสี พ่นสีเอง ก็สนุกดีนะ แต่หลังๆเริ่มรู้สึกจมูกชักบานเพราะกลิ่นสีและทินเนอร์ เกรงว่าหากเล่นต่อไปเราคงกลายเป็นเด็กติดทินเนอร์เป็นแน่แท้ ก็เลยเลิก พอมาเจอสมัยนี้ เขามีฟิกเกอร์ประเภทนี้ที่ทำสำเร็จแล้ว ยิ่งชอบ ชอบดูนะ ไม่รู้เป็นอะไรสิ บางทีเอามาตั้งไว้หัวนอน ก่อนนอนก็นั่งมองมัน เป็นความสุขอย่างหนึ่งนะ...

กลับเข้าเรื่องดีกว่า เอาว่า มันก็มีไอ้พวกฟิกเกอร์พวกนี้ขายอยู่เยอะล่ะนะ พอมาเจอะกับเราที่เป็นคนชอบไอ้พวกนี้ด้วยแล้ว สะพานเหล็กเลยกลายเป็นเหมือนสถานที่สำหรับบำเพญตบะที่จะ "ลด" "ละ" "เลิก" ของยั่วกิเลสทั้งหลาย บางทีเห็นแต่ทุนทรัพย์ไม่อำนวยก็ต้องหักห้ามใจตัวเองว่า "อย่าเลย...มันแพง...ไม่คุ้มหรอก..." ทั้งที่อีกใจนึงบอกกับตัวเองว่า "เฮ้ย! เอาไปเหอะน่า เจ๋งจะตาย ไม่ซื้อจะเสียดายน๊า" แบบเนี้ย... กว่าความคิดสองด้านจะตกลงกันรู้เรื่องก็เสียเวลานานพอดู สุดท้ายก็มักจะเสียท่า สอยฟิกเกอร์ตัวนั้นตัวนี้ติดมือกลับมาเป็นประจำ

แต่ที่เจ็บใจสุดก็เห็นจะเป็นการที่เราไปเจอฟิกเกอร์ที่เราได้ทำการสอยมาจากสถานที่อื่นก่อนแล้วในราคาที่ค่อนข้างแพง แต่มาเจอที่นี่กลับถูกกว่า!!!! ช้ำใจมาก.... และทำให้รู้ว่า "เมื่อท่านซื้ออะไรไปแล้ว จงอย่าถามราคาของสิ่งนั้นที่ร้านอื่นอีก" ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะมันจะเจ็บใจไงล่ะ :P

やられた!!!!!!!!!! >_<

(เสร็จมันจนได้!!!!)